Sabaha kar\u015f\u0131 saat \u00fc\u00e7te yatt\u0131.<\/p>\n\n\n\n
Uykusu delikliydi. Bu, uyku de\u011fil, adeta bir i\u015fkenceydi. Bazen birka\u00e7 gece ard\u0131 ard\u0131na tekrarlan\u0131yordu, \u00f6yleki uykudan korkuyordu. Uyku, bir nevi hayat m\u00fccadelesi kavram\u0131n\u0131 benimsemi\u015fti. \u00d6l\u00fcmle s\u0131k s\u0131k burun buruna gelmek, birbirlerinin y\u00fcz\u00fcne bakmak, kendisini \u00e7ok yormu\u015ftu ve…korkutmu\u015ftu.<\/p>\n\n\n\n
Nefesi s\u0131ral\u0131 ve d\u00fczg\u00fcn bir \u015fekilde de\u011fildi. Tempo yoktu. Nefes al\u0131yor, uzun bir s\u00fcre tutuyor, koyveriyor. Bir ara normal \u015fekilde nefes ald\u0131ktan sonra, nefesini veriyor ve birka\u00e7 saniye nefesine unutuyordu. Bir molalar, \u00e7o\u011fu zaman on be\u015f, yirmi saniye uzuyordu. Nefes d\u00fczensizli\u011finden olacak ki, uyurken, aniden bir bo\u015flukta d\u00fc\u015f\u00fcyormu\u015f gibi oluyordu. Kalbinin tam ortas\u0131ndan a\u00e7\u0131lan bir delik bu sanki. D\u00fc\u015f\u00fc\u015f hayli uzun s\u00fcr\u00fcyordu. Hayatta kalmak i\u00e7in m\u00fccadele bu s\u0131ralarda yap\u0131l\u0131yordu. Bu “d\u00fc\u015f\u00fc\u015f” s\u0131ras\u0131nda, nefes alam\u0131yordu. Beyni \u00e7al\u0131\u015f\u0131yor, uykuda olmas\u0131na ra\u011fmen, bilincine kavu\u015fuyor, oysa v\u00fccudunun herhangi bir yeriyle en k\u00fc\u00e7\u00fck bir hareket yapam\u0131yordu. Ara s\u0131ra bu durumlarda odas\u0131na kimsenin girdi\u011fini g\u00f6r\u00fcyor, onunla adeta y\u00fcz y\u00fcze geliyor, ondan yard\u0131m aramak istiyordu. O “kimse” ona bak\u0131yor, ama kendisinin ne istedi\u011fini anlayam\u0131yordu. \u00d6yle so\u011fuk so\u011fuk bak\u0131yordu. Her taraf\u0131 kilitlenmi\u015fti sanki. Konu\u015fam\u0131yor, hareket edemiyordu. G\u00f6zleriyle dahi bir i\u015faret veremiyordu.<\/p>\n\n\n\n
Her zaman sanki kalbinin ortas\u0131ndan a\u00e7\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131 hisseden bu kuyudan “d\u00fc\u015ferken”, zaman kavram\u0131n\u0131n yok oldu\u011funu, maddenin ruhtan ayr\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131 anl\u0131yordu galiba. Bu d\u00fc\u015f\u00fc\u015fler o kadar sanc\u0131 verici ve korkun\u00e7tu ki, bu durumdan kendine geldi\u011finde uykusuna devam etmekten korkuyordu. Tansiyonunu \u00f6l\u00e7t\u00fc\u011f\u00fcnde, k\u00fc\u00e7\u00fc\u011f\u00fc yirmi otuzlardayd\u0131.<\/p>\n\n\n\n
Bu durumlar, belki insan\u0131n \u00f6l\u00fcm\u00fcn\u00fcn nas\u0131l oldu\u011funu g\u00f6steriyordu. Belki her seferinde \u00f6l\u00fcmden d\u00f6n\u00fcyordu. Belki de bir sabah art\u0131k uyanamayacakt\u0131. \u00d6l\u00fcm\u00fcn s\u0131n\u0131rlar\u0131nda seyahat ediyordu. Ba\u015fkas\u0131na bunu anlatsa, g\u00fcl\u00fcp ge\u00e7eceklerinden endi\u015fe ediyordu ve dolay\u0131s\u0131yla, kendi kendine yaln\u0131z kalm\u0131\u015f bir “\u00f6l\u00fcm yolcusu” olmu\u015ftu. Her ak\u015fam yata\u011f\u0131na yatarken, d\u00fcnyaya ve maddeye elveda ediyordu.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n