4. BOYUT

Ünlü rocker Ozzy Osbourne dün Facebook‘ta çok önemli bir haber geçti:

“I just passed my driving test. Took me 60 yrs but I did it! For the 1st time in my life I’m legal to drive, so watch out!“

(Türkçesi: Az önce ehliyet sınavını geçtim. 60 yılımı aldı, ama başardım. Hayatımda ilk defa araba kullanmak için yasal hakkım var, dolayısıyla dikkat edin!)

Ve ardından binlerce destek yorumları geldi gitti.

Ozzy Facebook’u çok iyi kullanıyor demek. Bu onun için iyi bir reklam oldu.

Yaşa Ozzy!!!

Her yıl 15 Ekim‘de Blog Eylem Günü (Blog Action Day) adı altında bir eylem düzenleniyor. Bir konu seçilir ve eyleme katılan bloggerler o konu hakkında birer yazı yazar ve bloglarında yayınlarlar.

İki yıl önce biz de bu blogumuzda bir konuya destek olmuştuk.

Katılmak isteyenler, logoya tıklasın.

10 yılı aşkın bir süredir Linux‘la ilgileniyor, tüm bilgisayarlarımda Windows‘un yanında mutlaka bir de Linux partisyonu bulunduruyorum.

Debian, Suse, Knoppix, Mandriva ve daha kim bilir kaç tane başka Linux işletim sistemi denedim, ama bunlardan pek memnun kalmıyor, hemen bir başkasını deniyordum. Birkaç yıl Mandrake, yani şimdiki adıyla Mandriva kullandım.

Ama ilk defa Ubuntu‘yu denediğimde, buna o kadar çok ısındım, o kadar çok sevdim ki, artık tamamen bu açık kaynaklı serbest işletim sistemine geçtim ve şimdilik hiç değiştirmeyi de düşünmüyorum. Bu sevgi son birkaç yıldır kesintisiz devam ediyor.

Son yıllarda tamamen dizüstü bilgisayarlarına geçmemden sonra da bu “gelenek” devam etti.

Geçen yıl elime yeni Dell dizüstü bilgisayarı geçtiğinde, bu bir yıl içerisinde, düşünsenize, Windows’u sadece 4-5 defa açtım! Tüm işlerimi Linux’la bitiriyordum.

Birkaç gün önce yeni bir Dell satın aldım. Bu defa Dell Inspiron. Bu seri tamamen Linux işletim sistemiyle geliyor. İçinde Ubuntu 8.10 installenmişti, ama ben bir önceki dizüstünde 9.04 sürümü kullandığım için, buna da şu anda en yeni olan Ubuntu‘yu, yani 9.04′ü installedim.

USB flash’ten 5 dakikada bu iş bitti. Mükemmel ya! Windows’u 5 dakikada yükleyemezsiniz!

Şimdi hayatımda ilk defa tamamen Linux’la çalışan bir bilgisayarım var. Windows’a hiç ihtiyacım yok.

Ubuntu’yla gelen OpenOffice.org zaman zaman işlerimi yeterince iyi bitiremediği ve çok sayfalı (200′ün izerinde) dosyalarla daha rahat çalışabilmem için, CrossOver‘la Microsoft Office 2003′ü de installedim. Yani, Ubuntu’da da MS Office’i işletebiliyorum.

Şimdi her şey mükemmel. Yaşasın açık kaynaklı yazılımlar!

Zıt anlamlı kelimeler arasında bazen sınır koymak zor. Bu sınır nerede başlıyor, nerede bitiyor, pek belli değil. Her şey bakış açısına bağlı. Einstein ne kadar da haklıymış!

Aşk ve nefret arasındaki sınır nerede?

Zevk ve ağrıyı birbirinden ayıran sınır çok ince. Birinden ötekisine hemen geçiliverir.

Var ve yok da aynı. Sadece yönleri farklı.

Her şey ve hiçbir şey nedir ki?

Artı ve eksi aynı. Yönler ters. Sınır nerede?

Ve… normal ile anormali birbirinden nasıl ayırt edebiliriz?

Sınır koymak çok zor. Sınırları zaten hiç sevmiyorum.

Çok ilginçtir ki, Dan Brown‘ın “Da Vinci Şifresi”ni (”The Da Vinci Code”) okuduktan sonra, Paris seyahatim oldu ve kitapta geçen neredeyse tüm yerleri gezip gördüm.

Sonrasında, aynı yazarın “Melekler ve Şeytanlar” (”Angels and Demons”) kitabını okuduktan hemen sonra, Roma ve Vatikan seyahatim oldu. Yine kitapta geçen her yerleri gezdim.

Şimdi, Dan Brown’ın “Kaybolan Simge” adlı yeni romanının 15 Eylül‘de çıkmasını sabırsızlıkla bekliyorum. Kitabın adı “The Lost Symbol”. Ben “Kaybolan Simge” dedim, ama bakalım Türkçe’ye nasıl çevrilecek. Bazen çok saçma adlar veriliyor çeviri kitaplarına

Şüphesiz ki Dan Brown günümüzün en büyük yazarlarından biri. Bunu kabul etseler de, etmeseler de, okuyucular bilir. Ama kitaplarını okumadan da fikir yürütenleri “boşver”liyorum

Amazon.com‘a bir göz attım. Ohooo, bu kitap basılmadan önce bile çok satıyor. Daha doğrusu, En Çok Satanlar listesinde şimdilik ikinci sırada.